او حتي در شيوه اجرايي و ساختار نمايش هم تفاوت‌هاي زيادي در اجرايش قائل شده و شباهت و قرابت چنداني ميان نمايش «اهل قبور» و ساير كارهايش چون «بيداريخانه نسوان»، «مضحكه شبيه قتل»، «تياتر اجباري» و... ديده نمي‌شود؛ از همين رو مي‌توان نمايش «اهل قبور» را متفاوت‌ترين نمايش كياني در سال‌هاي اخير دانست كه با رويكرد و ديدگاهي تازه نسبت به آثار گذشته‌اش روي صحنه رفته است.

كياني همواره در نمايش‌هايش منتقد سرسخت شرايط و اجتماع است و هميشه به نقد روابط اجتماعي پرداخته و البته در اين روند، او همواره نيم‌نگاهي هم به مسائل سياسي و تاثيرگذاري نگاه و رويكردهاي حاكمان سياسي در مسائل و مضامين اجتماعي داشته است. به عنوان مثال نمايش «بيداريخانه نسوان» با اينكه با محوريت نمايشنامه‌نويسي زنان و مشكلات پيش روي فعاليت‌هاي هنري زنان روي صحنه رفت اما به طور كامل، اين نمايش نقدي عليه حاكمان سياسي البته اواخر دوران قاجار و اوايل دوران پهلوي بود كه به صراحت از بازيچه شدن هنر و ابزاري براي حكومت حاكمان سخن مي‌گفت.