خلاقيت و نوآوري اساسي‌ترين و اصلي‌ترين شاخصه آثار نيما‌دهقان و حميدرضا آذرنگ است كه در طول اجراهاي گذشته‌شان كه چه به صورت جمعي يا انفرادي بوده، بارها اين مقوله را به رخ كشيده‌اند؛از همين رو مي‌توان نيما دهقان و حميدرضا آذرنگ را به ترتيب كارگردان و نمايشنامه‌نويسي تجربه‌گرا دانست.

آذرنگ در اغلب نمايشنامه‌هايش، رويكرد و نگاهي متفاوت در پيش مي‌گيرد و اصولا علاقه خاصي به ساختارشكني در حيطه نمايشنامه‌نويسي كلاسيك دارد و تاكنون نمايشنامه‌هاي موفقي چون «خيال روي خطوط موازي»، «روزي روزگاري آبادان» و... را خلق كرده است.

نمايشنامه «دو متر در دو متر جنگ» از ديگر نوشته‌هاي آذرنگ در پي همين نگاه و رويكرد قرار دارد كه اتفاقا به كارگرداني نيما دهقان روي صحنه رفت و يكي از تجربيات مشترك و موفق آنان محسوب مي‌شد.

دهقان هم با كارگرداني نمايش‌هايي چون «كادانس»، «دو متر در دو متر جنگ» و... نشان داد كه فرايند تجربه‌كردن را به خوبي پشت‌سر گذاشته و مدتي است كه از اين تجربيات و رسيدن به شيوه اجرايي خاص گروهش، بهره‌برداري مي‌كند.

اجراي نمايش «مادر مانده» نوشته حميدرضا آذرنگ و به كارگرداني مشترك نويسنده با دهقان مي‌تواند نقطه عطفي در كارنامه كاري مشترك اين دو باشد كه از چند تجربه مشترك آنان نشأت گرفته و به لحاظ انتخاب داستان، موضوع، پرداخت داستان و جنبه‌هاي دراماتيك اثر، داراي اشتراكات فراواني است.

آذرنگ از نگارش نمايشنامه به علاقه هميشگي‌اش يعني ساختارشكني در روايت كلاسيك داستان و نمايشنامه پايبند بوده و پرداخت متفاوتي را در داستان در پيش گرفته است كه اين رويكرد با تمام نقاط قوت و مثبتي كه در نمايشنامه جاري كرده به حذف عناصري هم منجر شده است و به لحاظ داستاني و نوع روايت نمايش را از هدفمندي دور كرده است.

آذرنگ همانند ساير آثارش داستاني ساده و بدوي را به‌وفور در اجتماع ديده مي‌شود دستمايه نگارش اثر جديدش قرار داده است و با پرداختي دراماتيك، وفاداري‌اش به داستان و قصه را كمرنگ كرده تا به عناصر دراماتيكي اثر نزديك شود.

از همين‌رو جهان نمايش«مادر مانده» كاملا نمايشي است كه از جذابيت‌هاي بصري و روايي برخوردار است و مخاطب در مواجه با اثر پيش از داستان به ادراك و دريافت‌هايش از نمايش وابستگي و نياز پيدا مي‌كند و به دليل به كارگيري همين رويكرد و نگاه است كه بر جذابيت اثر افزوده شده و زيبايي‌هاي خاص در صحنه‌هاي مختلف نمايش شكل گرفته است.

دور شدن آذرنگ از شيوه كلاسيك داستان‌گويي در روايت نمايش، بزرگ‌ترين نقطه قوت نمايش است اما در عين حال با طرح داستان شهادت حبيب و اتفاقات روي داده روي صحنه، شخصيت‌هاي نمايش همانند آثار كلاسيك به 2گروه آنتاگونيست و پروتاگونيست تقسيم مي‌شوند و ساختاري كلاسيك در طراحي شخصيت‌هاي نمايش شكل مي‌گيرد كه در تضاد و تعارض با نوع روايت نمايش قرار دارد.

داستان زندگي صنم و پيشينه او با طرح مسئله به پايان مي‌رسد و علاوه بر گنگ‌بودن براي مخاطب از ارائه كوچك‌ترين اطلاعاتي به تماشاگر خودداري مي‌شود و اين بر بار مظلوميت صنم مي‌افزايد.

اما مخاطب به‌درستي نمي‌تواند شناخت مناسبي از او و گذشته‌اش پيدا كند. با تمام اين مسائل «مادرمانده» در حيطه اجرا، نمايش موفق و قابل قبولي است و دليل اين موفقيت و جذابيت نمايش  را علاوه بر نوع روايت و ساختارشكني قواعد كلاسيك نمايشنامه (با تمام كاستي‌ها) بايد در شيوه اجرايي نمايش بررسي كرد.

تعليق و چالش دراماتيك برگرفته از مؤلفه‌هاي موجود در داستان در حيطه اجرا به‌خوبي مورد توجه قرار گرفته و با پرداخت دقيق به اين مؤلفه‌ها، تلاش شده تا با ترفندها و شگردهايي دراماتيك اين كاستي‌ها برطرف شود.

وارد كردن ذهنيت شخصيت‌هاي نمايش در فضاي واقعي و گام‌برداشتن لحظه‌اي به سمت فضايي غيرواقعي، نوعي برش سينمايي را پديدار كرده تا به‌لحاظ بصري جذابيت‌هاي زيادي را براي مخاطب پديدار كند.

درهم شكستن قواعد زمان‌و‌مكان و از بين‌بردن وحدت سه‌گانه ارسطويي در حيطه اجرايي، يك گام روبه‌جلوي ديگر در نمايش «مادرمانده» است كه به‌خوبي و منطبق بر نگاه رويكرد حاكم  بر اثر در پيروي از اصول و قواعد موجود در نگارش نمايشنامه شكل گرفته ومحتوا را رقم زده است.

تلفيق فضاي رويا و واقعيت با استفاده از عناصري چون نور، دكور، آكسسوار و... باعث شده تا روايت و اجرا به هم نزديك‌تر شوند و نوعي تكنيك جديد در حيطه اجرا و روايت را رقم زده است. استفاده از پرده‌ها براي ورود و خروج به فضاي واقعي، غيرواقعي و نمايان‌كردن ذهنيت شخصيت‌ها فرم‌هاي تصويري زيبايي را رقم مي‌زند و به‌نوعي جريان سيال ذهن را در اجرا تقويت مي‌كند و مخاطب هم با اين رويداد ارتباط موفق و پايداري برقرار مي‌كند.

نوع روايت تلفيقي در نمايشنامه وحدت و پيوند عميق و مناسبي با نوع طرح كارگرداني و شيوه اجرايي نمايش در صحنه‌ها دارد. اين تلفيق منبعث از متن در حيطه‌اجرا هم با نماياندن صحنه‌هاي واقعي، غيرواقعي و تلفيق واقعيت و رويا به‌كار گرفته شده و تعليق داستاني نمايش را رقم زده است.

در حالي‌كه تعليق داستاني نمايش «مادرمانده» به‌دليل نوع خاص روايت و حذف برخي عنصرها و همچنين روند داستاني نمايش در حيطه متن، كاهش پيدا مي‌كند با اتخاذ اين رويكرد در اجرا، جبران مافات مي‌شود.

اشتراكات فكري موجود ميان آذرنگ و دهقان باعث شده تا نوع رويكردشان به داستان با موفقيت پيش رود؛

در عين حال خلاقيت و تكنيك‌هاي به‌كار گرفته‌شده از سوي آذرنگ در نگارش نمايشنامه و همراهي نيما دهقان و بهره‌گيري از تجربيات گذشته‌اش و همفكري با آذرنگ تجربه موفق و قابل‌قبولي چون «مادرمانده» را رقم زده است كه در نهايت عنصر «خلاقيت»‌ را بيش از پيش نمايان مي‌سازد.

آذرنگ و دهقان با اجراي «مادرمانده» نشان دادند كه مي‌توانند زوج خوبي در زمينه كار گروهي و مشترك باشند.